Elifin Sırlarından Bir Sırrın Beyanındadır

Elif’tir ilk harf ve Elif'tir en son harf; çünkü Elif ile biter her biten ve her başlayan Elif ile başlar. Aslında bizim için ne önce Elif'ten öncedir, ne de sonra Elif'ten sonrası…

Her iyiliği Yaratan’ından bilen bir inanan, her işine yine O’nun adıyla başlar ki gökleri ve yeri ve cümle yaratılmışları yoktan var eden Allah (c.c.)’ın adı da Elif ile başlar. Ve madem ki O’ndan öncesi ve sonrası yoktur; O Ezel ve Ebed sahibidir, Ezel de Ebed de Elif ile başlar.

İnsanların atası, ilk insan Hz. Âdem’dir derler ki, Âdem de İnsan da Elif ile başlar. Ve yaratılmışlığın en yüce tahtının sahibi Hz. Muhammed Mustafa’nın (S.A.V.) bir diğer adı da Ahmed’dir; ki, Ahmed de Ahyed de Elif ile başlar…

Sonra 'Âlemlere Rahmet' olarak gelmiş o Nebi’ye, o Peygambere ilk inen ayet İkra’dır.

Kitab'ın ilk suresi ise besmele dâhil Elif'le başlar. Biz aynı surenin sonunda ‘Âmin’ deriz ve yine her duamızın sonunda.

Ve yine bizi bu dünyadan uğurladıklarında arkamızda kalanların hakkımızda son bir sözü makbul bir duaya âmin demek değil midir?

Ve değil midir ki âmin bile Elif'le başlar? Alfabede boynu bükük bir çizikten başka bir şey değildir Elif.

Ya mezarımızın başucunda dikilen taşlar?

Ya da cümle mezarlıklardaki malum ağaçlar?

Adı ister servi olsun, isterse mezar taşı;

Hayat Elif ile son bulur, Elif ile başlar…